شِكَنْج : ( ا ) . مطلق چين . شكن . پيچ . تاب . كلچ . ماز . آژنگ . چين و ترنجيدگى كه بر پوست افتد . انجوخ . انجوغ . انجغ . انجخ . لتوا و پيچيدگى . ( ناظم الاطباء ) . نوعى از مار كه عربان حيه گويند و بعضى گفته‌اند كه مار سرخ را شكنج مىگويند . ( برهان ) . علتى در بدن كه از دميدگى به هم رسد ، مانند : خيارك و جز آن . ( ناظم الاطباء ) . ( ص ) . پرچين . ( آنندراج ) . شَمّ : ( ع . امص ، ا ) . يكى از حواس پنجگانه كه عمل درك بوها از آن صادر مىشود . ( ناظم الاطباء ) . بو . بوى . بوى خوش . رايحه . ( فرهنگ فارسى معين ) . شُمّ : ( ع . ص ، ا ) . جِ اشَم و شَمّاء . ( اقرب الموارد ) . شَمومات : ( ع . ا ) . جِ شَموم . بوييدنى ها . شُهُب : ( ع . ا ) . جِ شِهاب . شَهْلا : ( ع ، ص ) . ( مأخوذ از تازى شهلاء ) چشم سياهى را گويند كه مايل به سرخى باشد و فريبندگى داشته باشد . ( برهان ) . تأنيث اشهل . زن ميش چشم . شُهُوق : ( ع . ا ) . بلندى . ارتفاع . شَوايب : ( ع . ا ) . شوائب . جِ شائبة . آلودگى ها . شَوحَط : ( ع . ا ) . نوعى از درخت‌هاى كوهى كه از چوب آن كمان سازند . آنچه از درخت نبع كه در زمين پست رويد . ( منتهى الارب ) . درختى است كه از آن چوب‌هاى محكم سازند و يا آن كه نوعى از نبع است و يا آن كه به معنى شريان است كه اسم آن بنا به محلى كه مىرويد مختلف است ، آن كه در قلهء كوه رويد نبع است و آن كه در جاى نشيب رويد شريان است و آن كه در پستى كوه رويد شوحط خوانند . ( اقرب الموارد ) . شَوقِيَّة : ( ع . ص نسبى ، ا ) . مؤنث شوقى . قوه اى كه محرك انسان شود . باعثه . ( فرهنگ فارسى معين ) . شيافات : ( ع . ا ) . ججِ شافة . جِ شياف . ر . ك - : شافة و شياف . « ص » صادِع : ( ع . ص ) . نعت فاعلى از صَدْع . صايب : ( ع . ص ) . راست . درست . صايب راى : كه انديشهء درست دارد . كه همهء افكار او به حقيقت بپيوندد .